Nog even en we wensen elkaar weer een voorspoedig maar vooral gezond nieuwjaar toe. En we blikken terug, want ieder jaar vormen de feestdagen weer een aanleiding om stil te staan bij de gebeurtenissen van het afgelopen jaar.
2019 zal niet als een vrolijk jaar de boeken in gaan. Aanvankelijk leek agrarisch Nederland in een rustiger vaarwater terecht te zijn gekomen, maar dan blijkt er heel wat mis te zijn met de uitvoering van beleid en handhaving van onze eigen wetten en regels. Toch is het altijd goed om kritisch naar het verleden te kijken er lessen uit te leren voor een kansrijke toekomst.
Beter voorkomen dan genezen geldt de komende tijd ook zeker voor vuurwerktrauma’s. Opvallend is hoe men het afsteken van vuurwerk tot een recht heeft aangemeten, waarbij de vuurwerkdiscussie altijd het aspect van ‘wij’ die ons cultureel erfgoed bewaken, en ‘zij’ de overheid die het ons wil verbieden. Omdat de jaarlijkse schade blijft toenemen en ook de risico’s, zal vroeg of laat het afsteken van het vuurwerk sterk verminderen zoals dat ook met roken gebeurd is en over enige jaren met partydrugs gebeuren gaat. Vaak zie je een na een toename ook een afname en het is goed dat de overheid regulerend optreedt om excessen te vermijden.
Van oudsher is Nederland een landje van leven en laten leven en veel zaken gedogen die niet geheel volgens onze eigen wetten gaan. Nederland had ingezet op de verantwoordelijke burger die zich aan de wet houdt, zodat grote dure controlerende en handhavende overheidsinstanties konden worden afgeslankt. Verantwoordelijkheden worden gedelegeerd naar lagere overheden zodat het overzicht en de coördinatie op tal van terreinen minder wordt. En dan komt er plots een gerechtelijke uitspraak waarbij de overheid verplicht wordt haar eigen wetten en regels te handhaven. En dan staat Nederland op zijn kop, want we hadden dat blijkbaar niet voorzien. Natuurlijk weten we al sinds de jaren 80 van de vorige eeuw dat de groeiende milieubelasting door fosfaat, nitraat, methaan, fi jnstof, nanopartikels (en nog veel meer) een regelrechte bedreiging kunnen gaan vormen voor ons woonklimaat, maar we hebben het wel op zijn beloop gelaten omdat we nog steeds hopen op technische oplossingen. Er komt een moment dat het verdunnen en uitsmeren over een groter volume geen optie meer is om vervuilingsnormen niet te overschrijden. En naarmate de tijd verstrijkt zullen oplossingen ingrijpender moeten worden voor de gehele bedrijfstak.
Hoe nu verder volgend jaar? De overheid heeft door handhaving te verzuimen een grote steek laten vallen en haar rol in een toekomstige oplossing haast verspeeld en zal de agrarische sector soepel tegemoet moeten treden en tijd moeten geven om structurele oplossingen aan te dragen. Structurele oplossingen voor vraagstukken die in andere landen nu nog niet boven op de agenda staan maar wel komen. Dit kan ons weer op voorsprong zetten. Daarom wens ik u een goede jaarwisseling toe en een gezond 2020 met voor onze sector de wens dat bedreigingen kansen worden.
Leo van Leengoed
