Veehouders die overwegen te stoppen met hun bedrijf kunnen in aanmerking komen voor twee regelingen, de Landelijke beëindigingsregeling veehouderijlocaties (Lbv) en de tweede ronde van de maatregel gerichte aankoop en beëindiging veehouderijen nabij natuurgebieden (MGA-2). Beide regelingen zijn op vrijwillige basis. Op 10 mei 2022 is de conceptversie van beide regelingen bekend gemaakt. Voor een uitgebreide toelichting op de Lbv klik hier. In dit artikel een vergelijking tussen beide regelingen.
De piekbelastersregeling oftewel Maatregel Gerichte Opkoop (MGO) en Landelijke Beëindigingsregeling Veehouderijlocaties (Lbv) zijn beide gericht op ondernemers met een bedrijf(slocatie) met een grote uitstoot op natuurgebieden. In dit artikel de belangrijkste verschillen tussen de regelingen op een rij.
Verschillen Piekbelastersregeling (MGO) en de Lbv-regeling
Om stikstofemissie te reduceren heeft de overheid verschillende regelingen opgezet binnen de agrarische sector. Een deel is gericht op innovatie en een deel op stoppen en omschakelen. De piekbelastersregeling en de Lbv zijn beide gericht op stoppen (of in het geval van Lbv ook verplaatsen). Toch zijn er veel verschillen. De belangrijkste verschillen staan in onderstaande tabel.
Stoppen en/of verplaatsen met financiële regeling
Wanneer je als bedrijf aan de voorwaarden van beide regelingen voldoet kan het slim zijn om je voor beide in te schrijven. Adviseur Marco Hol zegt hierover: “Dit geeft je langer de tijd om te beslissen. Je kunt van beide regelingen dan het financiële voorstel afwachten en op basis daarvan je besluit nemen. Bovendien zijn er geen kosten verbonden aan het inschrijven zelf, dus dat geeft geen belemmering.”
Bron: DLV
