Binnen de biologische varkenshouderij wordt gezocht naar alternatieve methodes voor ijzertoediening. Dit omdat ijzerinjecties in sommige landen als medische behandeling worden beschouwd. Als die interpretatie breder ingang vindt, kan dat voor biologische bedrijven een knelpunt worden. ILVO in Vlaanderen deed onderzoek naar andere manieren van ijzerverstrekking. Onderzoekster Alice Van den Broeke vertelde erover tijdens de studiedag VarkensInZicht afgelopen voorjaar.
Biggen worden geboren met lage ijzervoorraden en zeugenmelk bevat weinig ijzer. Daardoor is bloedarmoede een reëel risico. In de praktijk wordt aan biggen daarom meestal een ijzerinjectie gegeven op jonge leeftijd.
In het BIGIJZER-project van onderzoeksinstituut ILVO werden verschillende orale ijzerbronnen getest. Lavameel scoorde slecht en leidde tot een groot aandeel anemische biggen. Farmafer presteerde matig. HemOral gaf duidelijk betere resultaten, vooral wanneer het gemengd werd met appelmoes. Het probleem is dat HemOral niet biologisch gecertificeerd is.
Daarmee blijft de klassieke ijzerinjectie voorlopig de meest betrouwbare en biologisch toepasbare methode. Tegelijk toont het onderzoek dat orale ijzerverstrekking potentieel heeft, maar alleen als biggen het product ook effectief opnemen. De vorm, smakelijkheid en toediening zijn dus minstens zo belangrijk als het ijzergehalte zelf.
Daarom is BIGIJZER 2.0 opgestart. In dat vervolgonderzoek wordt de ijzerstatus van biggen tot zes weken leeftijd opgevolgd op biologische bedrijven. Ook biologisch gecertificeerde alternatieven, zoals Farmafer en bedrijfseigen aarde, worden verder onderzocht.
Tekst: Gerben Hofman
Beeld: ILVO
